– Verslag door Kelvin Frank
Nog maar net de NCK in de benen of de fiets moest alweer worden omgewisseld voor het strand. Want een week later stond de eerste strandrace van het seizoen alweer op het programma: Huisduinen – Dijk tot Dijk! Met de nodige vermoeidheid en een kleine gezondheidsdip probeerden we er op 11 oktober toch het beste van te maken. Want laten we eerlijk zijn: er gaat toch niets boven racen op het strand!
Dijk tot Dijk lijkt op papier eigenlijk één grote tijdrit. Gewoon gas erop, kop omlaag en blijven trappen. Dat zou dus een makkie moeten zijn… Althans, dat dachten we! 😉
Als team hadden we afgesproken in Callantsoog, om van daaruit gezamenlijk warm te fietsen richting Huisduinen. De weergoden hadden echter andere plannen. Felle buien trokken over en het was iedere keer maar weer afwachten of we droog aan de start zouden verschijnen én de finish droog zouden halen.Eén ding was zeker: met een stevige westenwind zou het strand zwaar worden. Dat bleek al snel toen we in Callantsoog het strand opdraaiden. Dit zou geen dagje rustig peddelen worden, maar ouderwets afzien!
Nadat de startnummers aan de zadelpennen waren bevestigd, konden we het startvak in. Gelukkig klaarde het weer wat op en liet zelfs een voorzichtig zonnetje zich zien. Misschien kwam dat ook wel doordat ik blij was om weer zoveel bekende gezichten te zien. Renners die je aan het einde van vorig seizoen nog de hand schudde en gedag zei met: tot volgend seizoen! Ook stond er bij de start een super-schoonvader van Theo Laroo klaar om onze tasjes in ontvangst te nemen en te bewaken. Dat scheelde weer! Om precies 11.00 uur klonk het startschot.
Veel BRC’ers stonden achteraan in het startvak. Vooraan werd er meteen snoeihard vertrokken. Het peloton stoof omhoog en dook vervolgens met volle vaart het strand op. Daar stond die westenwind, windkracht 6, ons al op te wachten. De wind beukte vol tegen de zijkant van de fiets en ons lichaam.
Bam! Het peloton brak meteen in stukken. Overal ontstonden groepjes en iedereen moest direct op zoek naar zijn eigen tempo en aansluiting. Het was ploeteren, buffelen en vooral niet te veel nadenken. Van echt profiteren van de wind was geen sprake. Kop omlaag, verstand op nul en blijven trappen! Iedere groep die je voor je zag, was een doel. Aansluiten waar het kon en proberen door te schuiven naar de volgende groep.
Het keerpunt lag bij Petten. Ik hield mezelf voor dat het eigenlijk gewoon één grote tijdrit was: heen en weer over het strand. Simpel toch? Nou, vergeet het maar! Dit was andere koek. Zelfs in het wiel van de NCK-kleppers had ik het minder zwaar gehad. De wind, het mulle strand en het voortdurende gebeuk maakten er een flinke uitputtingsslag van. En alsof we nog niet genoeg hadden gehad, kregen we in de laatste kilometers ook nog een flinke bui over ons heen. De regen kletterde op onze helmen, maar op dat moment was het gewoon tanden op elkaar en doorbijten tot de finish!
Toen ik uiteindelijk over de finish kwam, was ik vooral voldaan. Wat een beproeving! Maar wat is dit toch een prachtige sport. Strandracen blijft geweldig, juist omdat je alles uit jezelf moet halen.
Ook namens onze club BRC stonden er veel renners aan de start en werden er mooie resultaten neergezet. Een mooie aftrap van het strandseizoen, met direct een flinke dosis strijd en afzien in de benen.
En we zijn nog lang niet klaar…
Op 31 oktober staan we gewoon weer aan de start, bij de Derp BeachRace!
De volledige uitslag van de wedstrijd vind je hier: https://sporthive.com/sessions/12966266