Afgelopen woensdag hadden we toch nog een laatste training met z’n allen in de verkaveling. Ondanks dat we niet heel veel met elkaar hadden getraind, waren we verrassend goed op elkaar ingespeeld. Tijdens de vorige training baalde ik nog flink dat ik eraf werd gereden. Ja, mijn benen waren niet meer helemaal fris door een tijdrit op Sloten de dag ervoor, maar het liet ook zien dat ik niet heel veel marge over had.
Deze woensdag voelde het allemaal een stuk beter. We reden al met vijf in plaats van zesman: Merih, Ruud, Kelvin, Jeroen en ik. Helaas moest Steven Heshius zich afmeldenvanwege een hamstringblessure. Zes in plaats van vijf renners, het verschil lijkt misschien klein, maar dat valt tegen:
Nou ja, dat zal dan iets zijn voor volgend jaar. Met vijf renners reden we deze zaterdag naarBiddinghuizen. Daarbij werden we ondersteund door Bert Bakker (vader van) en Jaap Swart (schoonvader van) in de ploegauto.
Na het opzetten van de tent, een Snelle Jelle voor Jeroen, een bak rijst met een gelletje voorde smaak voor Merih en een paar boterhammen voor mezelf, begint de tijd al snel te dringen. Het inrijden doen we grotendeels los van elkaar en ik merk dat het allemaal niet vanzelf gaat. Ook vind ik het lastig om in de beugels te blijven zitten. Hoe moet ik dit straks 46 kilometergaan volhouden?
Gelukkig weet ik inmiddels dat je tijdens een tijdrit helemaal niet meer met dit soort dingenbezig bent. Zenuwen en pijntjes maken plaats voor adrenaline en dan gaat eigenlijk allesvanzelf.
Voor we het weten is het tijd voor de start. We rijden nog enigszins rustig Biddinghuizen uit, maar daarna trekt Ruud het tempo omhoog. We hebben TSWV De Meet twee minuten eerderzien vertrekken op gewone racefietsen, dus die móéten we kunnen inhalen.
Iedereen pakt zijn momenten. De een is net wat sterker en kan daardoor langere beurtendraaien. De lichtere renners pakken hun kopwerk vooral met wind mee. De beulen, zoalsJeroen, stoempen er tegen de wind vrolijk op los.
De tijd vliegt voorbij. Het is een aantrekkelijk parcours met een aantal lussen, waardoor we ook bijna in aanvaring komen met een van links invoegend team. Even later boeken we opnieuw een kleine winst door naar de ploegleidersauto van een ander team toe te kruipen envervolgens, met snelheden ruim boven de 48 km/u, dat team voorbij te steken.
In de laatste tien kilometer wordt er nog stevig op los geschreeuwd: “Harder!”, “Alles geven!”, maar ook “Rechts rijden!” en “Hou je hoofd erbij!” (Ja Jeroen, ik weet het)
Heerlijk om te merken dat we allemaal maar één doel hebben: zo snel mogelijk naar de finish. We halen gelukkig ook TSWV De Meet nog in, al zijn zij verrassend ver gekomen.
Na 58 minuten schreeuwt Helen (vriendin van) ons toe om nog één keer alles te geven. Een paar seconden later passeren we de finish met een gemiddelde van 47,5 km/u. Uiteindelijkbrengt ons dat op een 24e plaats van de 50 gestarte teams. Zeker niet slecht, al willen we natuurlijk nog eens een <20-notering rijden, zoals twee jaar geleden toen we 13e werden.
Al met al was het een heerlijke dag. Ook de trainingen in aanloop naar het NCK waren super.
Mocht je na het lezen zin hebben gekregen om ook eens mee te trainen en te kijken of het wat voor je is, meld je dan vooral aan bij Jeroen Visser. Geen tijdritfiets? Geen probleem. Er is altijd wel iets te regelen en ook met een opzetstuurtje kom je al een heel eind.
Bedankt Pieter voor het prachtige verslag!